Czerpiąc radość z każdego ewentualnego błędu, będącego wynikiem wspólnego eksperymentowania, zainicjowaliśmy trzecią edycję festiwalu architektury EcoDomuś. Kontrast pomiędzy pierwszym projektem Waltera Gropiusa a jego późniejszymi pracami miał za zadanie inspirować młodych twórców – architektów, aby w duchu Bauhausu, z przedstawicielami wielu dziedzin, mogli postawić swoje pierwsze kroki we wspólnym „robieniu architektury”. 

Przestrzeń naokoło spichlerza, czyli otaczający nas krajobraz naturalny, w tym torfowisko, las, łąka oraz wieś Jankowo, stała się miejscem wystawienniczym dla projektów osób studenckich oraz początkujących architektów. Spichlerz stał się tłem dla zapoczątkowanej przez nas wystawy małej architektury. 

Wyłoniony został w open callu na Pawilon Pokoju projekt Thore’a Terpilowskiego Pawilon Deszczowy. Powstał jako miejsce do medytacji. Jego bryła ogranicza widok na horyzont, pozwalając skupić się tylko na najbliższej nam przestrzeni. Deszcz gra istotną rolę w doświadczaniu refleksji nad naturą, ponieważ poprzez wyjątkową strukturę dachu, spadająca woda wydaje dźwięki, które pomogą nam w odizolowaniu się od niemożliwych zazwyczaj do uniknięcia bodźców. 

Architekci Janek Dowgiałło oraz Vilde Amundsen stworzyli, na żywo w terenie, Camerę Obscurę dla Pawła Kuli, która w czasie rzeczywistym wyświetlała obraz spichlerza. 

Anna Kundriutskova, Sandra Zwolinska, Naoki Mizukami z Uniwersytetu w Bergen z desek z odzysku zbudowali rzeźbę, która stała się niedługo potem miejscem wypoczynku, schronienia, performansów oraz przedstawień teatralnych.
 

Uczestnicy ze studia Alta założyli kawiarnię terenową, wykorzystując ponownie projekt Radka Skalskiego, przypominając nam, że wspólnota często tworzy się dzięki dzieleniu się jedzeniem oraz piciem. Jesteśmy dumni z każdej przestrzennej prefiguracji którą udaje nam się tworzyć przy spichlerzu. 

EcoDomuś to wymiana myśli. Odwiedzili nas niezwykle inspirujący goście – Marco Falsetti, adiunkt na Uniwersytecie w Neapolu i historyk architektury, wygłosił referat o wyobrażeniu ruin. Jego badania dotyczą zagadnień, które nadają architekturze jej tożsamość. Uczestnicy mieli również okazję posłuchać o badaniach, które Falsetti prowadzi nad źródłami archiwalnymi w Stanach Zjednoczonych, mającymi na celu jeszcze lepsze zrozumienie prac Macieja Nowickiego. Radosław Skalski, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, wygłosił referat przybliżający nam historię pawilonów naokoło Spichlerza. Było to studium przypadku badające aspekt dialogiczności architektury z ruiną oraz krajobrazem. 

W tej edycji festiwalu wzięło udział 34 uczestników oraz wolontariuszy z międzynarodowego środowiska akademickiego i instytucjonalnego – Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, Bergen School of Architecture, Studio Alta w Pradze, Akademia Sztuki w Szczecinie, Academy of Fine Arts Nuremberg oraz Academy of Performing Arts in Prague.